PPJ anty-Sm

Ilościowe oznaczenie przeciwciał przeciwjądrowych anty-Sm w surowicy jest przydatne w diagnostyce tocznia układowego trzewnego, SLE (ang. systemic lupus erythematosus). Antygenami dla autoprzeciwciał anty-Sm (anty-Smith) są podjednostki rdzenia małych rybonukleoprotein jądrowych (snRNPs), zaangażowanych w przemiany RNA w komórce (tzw. splicing RNA), oznaczonych symbolami od A do G i  należących do rozpuszczalnych antygenów jądrowych, ENA (ang. extractable nuclear antygen). Przeciwciała anty-Sm występują u 15-30% chorych na SLE (ujemny wynik testu nie wyklucza możliwości występowania SLE), lecz, z drugiej strony, ich obecność z dużym prawdopodobieństwem potwierdza  SLE, gdyż posiada je 99% chorych z potwierdzonym rozpoznaniem SLE. Przeciwciała anty-Sm należą do autoprzeciwciał przeciwjądrowych ANA (ang. antinuclear antibodies), swoistych dla własnych, jądrowych lub cytoplazmatycznych, rozpuszczalnych lub stałych,  antygenów wewnątrzkomórkowych. Obecność, ogólnie ANA jest charakterystyczna dla szeregu systemowych (i narządowych) chorób zapalnych tkanki łącznej o podłożu autoimmunizacyjnym, przy czym poszczególne jednostki chorobowe wiążą się z obecnością charakterystycznego dla siebie zestawu reaktywności przeciwciał. Obecność  przeciwciała przeciwjądrowych anty-Sm związana jest z zajęciem przez SLE ośrodkowego układu nerwowego, nerek i błon surowiczych, ale nie jest skorelowana z aktywnością choroby. Przeciwciała anty-Sm można również zidentyfikować w niektórych przypadkach mieszanej choroby tkanki łącznej, MCTD (ang. mixed connective tissue disease), ale są one rzadsze niż w SLE.

Obecność przeciwciał: toczeń trzewny układowy SLE.

Możliwość interferencji ze strony przeciwciał indukowanych przez białka wirusa Epsteina-Barr.