ANA4 - PPJ met. IIF i immunoblot (16 antygenów)

Badanie ANA4  wykonywane jest metodą immunoblotu i immunofluorescencji pośredniej (IIF). Przy  użyciu komórek linii  HEp-2 określany jest  typ świecenia oraz miano przeciwciał przeciwjądrowych i antycytoplazmatycznych. U wszystkich badanych metodą immunoblotu określana jest obecność przeciwciał przeciw 16 antygenom rozpuszczalnym i nierozpuszczalnym: DSF 70, nRNP/Sm, Sm, SS-A, Ro-52, SS-B, Scl-70, PM-Scl, Jo-1, Centromerowi  B (CENP B), PCNA, dsDNA, nukleosomom, histonom, rybosomalnemu białku P (Ryb. białku P) i AMA-M2. Wynik obejmuje: typ świecenia i miano oraz informuje o obecności lub o braku przeciwciał dla poszczególnych antygenów określanych jako: + ; - ; +/-.  Autoprzeciwciała przeciwjądrowe i przeciwcytoplazmatyczne ANA (ang. antinuclear antibodies) są przeciwciałami swoistymi w stosunku do własnych, stałych lub rozpuszczalnych, antygenów wewnątrzkomórkowych. Obecność tego rodzaju autoprzeciwciał w krążeniu jest charakterystyczna dla szeregu systemowych i narządowych chorób zapalnych tkanki łącznej, CTD (ang. connective tissue diseases) o podłożu autoimmunizacyjnym. Oznaczanie panelu autoprzeciwciał przeciwjądrowych pozwala na różnicową diagnostykę chorób autoimmunizacyjnych tkanki łącznej oraz na monitorowanie aktywności procesu chorobowego. Badanie ANA4 wykonywane jest w diagnostyce: tocznia trzewnego układowego (SLE); zespołu Sjogrena; mieszanej choroby tkanki łącznej (zespół Sharpa, MCTD); twardziny układowej (SCs); zapalenia wielomięśniowego (PM) i skórno-mięśniowego (DM); zespołu nakładania; zespołu CREST/sklerodermia.