Poliomawirus (JCV) DNA met. real time PCR, ilościowo

Badanie wykrywające poliomawirus JCV (wirus polioma JC) we krwi jest istotne zwłaszcza w przypadku osób w stanie immunosupresji farmakologicznej lub związanej z AIDS i podejrzeniem encefalopatii. Poliomawirusy to grupa wirusów DNA, których rozprzestrzenienie w dorosłej populacji ludzkiej przekracza 80%. Znanych jest 5 poliomawirusów ludzkich. Ich nazwy tworzone są od inicjałów osób, od których zostały po raz pierwszy wyizolowane.  Poliomawirusy przenoszą się najczęściej drogą kropelkową lub przez dotyk (szczególnie w dużych skupiskach dzieci). Przeciwciała swoiste dla  poliomawirusów:  BK i  JC występują u 80% osób. Do zakażenia wirusem JC dochodzi na ogół w wieku kilkunastu lat.  Wirus JC występuje (analogicznie do wirusa BK) w tkankach układu moczowego, wiąże się z postępującą, wieloogniskową leukoencefalopatią, wiązany jest z patogenezą stwardnienia rozsianego i pewnymi nowotworami. Wykrywany był w nerkach, migdałkach, leukocytach i płucach. Uaktywnia się głównie u osób w stanie immunosupresji. Metoda Real Time–PCR pozwala na wykrywanie materiału genetycznego wirusa JC z wyjątkowo wysoką  czułością i swoistością diagnostyczą. Badanie  jest wykonywane w celu monitorowania odpowiedzi na leczenie antywirusowe głównie u osób w stanie immunosupresji lub chorych na AIDS. Badanie  pozwala na ilościowe określenie kopii wirusa i wyrażenie wyniku w liczbie kopii na ml.