Poliomawirus (BKV) DNA met. real time PCR, jakościowo

Identyfikacja materiału genetycznego wirusów polioma (typów BK i JC) jako przyczyny stanów i zmian chorobowych.  Poliomawirusy stanowią niewielką, lecz bardzo silnie rozpowszechnioną grupę wirusów DNA. Przeciwciała specyficzne dla antygenów wirusa występują u 70-90% populacji ludzkiej. Zakażenie pierwotne jest bezobjawowe. Wirus pozostaje w stanie uśpienia (latencji) w komórkach nerek. Do wtórnych zakażeń może dochodzić w okresie obniżonej odporności, w trakcie innych zakażeń wirusowych, a często także w ciąży. Osoby zdrowe nie wydalają wirusa, z wyjątkiem okresu ciąży i spadku odporności. W takich przypadkach cząsteczki wirusa mogą być  wykrywane w moczu. Poliomawirusy stały się problem od momentu upowszechnienia stosowania immunosupresji biorców przeszczepów i rozprzestrzeniania się epidemii HIV, który prowadzi w zaawansowanym stadium zakażenia do supresji układu odpornościowego (AIDS). Poliomawirus BK, BKV (nazwany inicjałami osoby od której został wyizolowany) wywołuje krwotoczne zapalenie pęcherza. Jest szczególnie groźny po reaktywacji w przeszczepionej nerce, mogąc doprowadzić do nefropatii i utraty przeszczepu. Wirus JC, JCV (nazwa również jest incjałami) może powodować zapalenie mózgu i opon mózgowych, a w immunosupresji prowadzącą na ogół do śmierci progresywną wieloogniskową eukoencefalopatię, PML (ang. progressive multifocal leukoencephalopathy).  Jakościowe oznaczenie metodą PCR,  reakcji łańcuchowej polimerazy (ang. polymerase chain reaction) pozwala na identyfikację materiału genetycznego poliomawirusów w krwi, płynie mózgowo-rdzeniowym i moczu.