P/c. p. beta-2-glikoproteinie I w kl. IgA

Identyfikacja przeciwciał klasy IgA przeciwko beta 2-glikoproteinie I (β2GPI): anty-β2GPI   (aβ2GPI) stosowane jest niekiedy jako element diagnostyki zespołu antyfosfolipidowego, APS (ang. antiphospholipid syndrome), układowej choroby tkanki łącznej i jest pomocne w ocenie ryzyka zakrzepicy. Charakterystyczne dla APS kryteria laboratoryjne obejmują obecność przeciwciał antyfosfolipidowych (aPL), obecność krążących przeciwciał antykardiolipinowych (aCA) i/lub obecność antykoagulantu toczniowego LA, LAC (ang. lupus anticoagulant) i/lub obecność przeciwciał przeciw beta 2-glikoproteinie I (anty-β2GPI) w klasach IgG i IgM.  Kryteriami klinicznymi APS są:  zakrzepica naczyniowa żył i tętnic (bez zmian zapalnych ścian naczyń)  i/lub powikłania położnicze (obumarcie płodu po 10 tygodniu ciąży i/lub  przedwczesny poród i/lub samoistne poronienia przed 10 tygodniem ciąży (trzykrotnie). Mimo że przeciwciała w klasie IgA przeciwko β2GPI (aβ2GPI) wykazują związek z APS to nie są charakterystyczne wyłącznie dla tego schorzenia, a ich obecność nie potwierdza automatycznie jego rozpoznania.  aβ2GPI identyfikowano również w innych chorobach autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, autoimmunologiczne zapalenie wątroby i celiakia; w chorobach zakaźnych:  WZW C  i COVID-19, a w niektórych przypadkach u osób zdrowych. Zespół Roboczy Międzynarodowego Kongresu Przeciwciał Antyfosfolipidowych (International Congress on Antiphospholipid Antibodies Task Force) uznaje obecność IgA aβ2GPI za mało wiarygodną przesłankę w kierunku APS (grade III level of evidence).  Oznaczenie powinno być wykonywane co najmniej dwukrotnie w odstępie 12 tygodni, a stężenie istotne diagnostycznie powinno przekraczać wartość 99 percentyla.