P/c. p. antygenom jajnika met. IIF

Oznaczenie przeciwciała przeciw antygenom jajnika wykonywane jest  w diagnostyce niepłodności kobiet i zespołu przedwczesnego wygaszania jajników. Przeciwciała przeciw antygenom jajnika, AOA (ang. antioavarian antibodies) wiązane są z niepłodnością oraz zespołem przedwczesnego wygaszania czynności  jajników,  POF (ang. premature ovarian failure). Badanie AOA stosowane jest w diagnostyce pierwotnej niewydolności jajników (zaburzeniami funkcji i wytwarzania komórek rozrodczych)  oraz niewydolności przebiegającej w związku z autoimmunologiczną  poliendokrynopatią (gdy współistnieją  choroby autoimmunologiczne, np. zespół antyfosfolipidowy (APS),  choroba Basedowa, Addisona, cukrzyca). Wzrost przeciwciał przeciw antygenom jajnika stwierdza się u osób,  które kilkakrotnie poddawały się sztucznemu zapłodnieniu,  co wskazuje na postępujące zaburzenia płodności.  AOA  uszkadzają tkanki jajnika przyczyniając się do redukcji wydzielania hormonów płciowych,  wykazują specyficzność w stosunku do antygenów  komórki jajowej, komórek ziarnistych, otoczki przejrzystej i ciałka  żółtego. W warunkach fizjologicznych przeciwciała skierowane przeciwko osłonce przejrzystej komórki jajowej mogą zaburzać zapłodnienia na etapie reakcji oocyt – plemnik, a następnie utrudniać zagnieżdżanie się zarodka w błonie śluzowej macicy. W procedurach in vitro wpływ przeciwciał skierowanych przeciwko osłonce przejrzystej oocytu jest minimalizowany przez hodowlę w płynie nie zawierającym przeciwciał.