P/c. odpornościowe (dawniej t. Coombsa)

Zróżnicowanie antygenowe elementów morfotycznych krwi przyczynia się do tego, że każde przetoczenie krwi jest obarczone ryzykiem uodpornienia biorcy antygenami dawcy. Oznacza to, że u chorych leczonych krwią mogą pojawić się alloprzeciwciała odpornościowe. Prawdopodobieństwo wytworzenia alloprzeciwciał odpornościowych u kobiet biorców krwi jest większe ze względu na możliwości występowania również alloimmmunizacji ciążowej. Alloprzeciwciała u osób leczonych krwią  mogą być przyczyną powikłań poprzetoczeniowych o różnym przebiegu i nasileniu, a u kobiet w ciąży przyczyną choroby hemolitycznej noworodka.
Badanie to wykonuje się najczęściej  u kobiet ciężarnych w ramach diagnostyki konfliktu serologicznego pomiędzy matką a płodem. Badania przesiewowe przeprowadza się  zarówno u kobiet RhD dodatnich, jak i RhD ujemnych:
- do 10 tygodnia ciąży – u każdej kobiety ciężarnej,
- pomiędzy 21 – 26 tygodniem ciąży – u kobiet RhD ujemnych, u których w pierwszym badaniu nie wykryto przeciwciał,
- pomiędzy 27 – 32 tygodniem ciąży – u każdej kobiety, u  której  w poprzednich badaniach nie wykryto przeciwciał.
Celem tych badań jest wczesne wykrycie alloprzeciwciał odpornościowych do antygenów krwinek czerwonych, które mogą być przyczyną niszczenia krwinek płodu.
Badania alloprzeciwciał odpornościowych u kobiety po porodzie wykonywane są w przypadkach:
- konieczności przetoczenia składników krwi noworodkowi,
- diagnostyki choroby hemolitycznej spowodowanej alloimmunizacją matczyno-płodową,
- kwalifikowania kobiet RhD ujemnych do profilaktycznego podania immunoglobuliny anty-RhD.