Pakiet pleśni (Penicilium, Cladosporium, Aspergillus, Candida, Alternaria), met.ImmunoCAP.

Ilościowe oznaczenie in vitro  w surowicy krwi, w oparciu o ekstrakty alergenowe, przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do alergenów grzybów pleśniowych obecnych w środowisku domowym i naturalnym, należących do rodzajów: Penicilium, Cladosporium, Aspergillus, Candida, Alternaria.
Gatunki Penicillium spp. (m1) to wszechobecne grzyby wewnątrzdomowe  i środowiskowe. Są obecne w glebie, nieorganicznych i organicznych materiałach budowlanych. Są również składnikiem ludzkiej mikrobioty: oskrzeli i jelit. Odpowiadają za infekcje oportunistyczne, grzybicę i rogowacenie paznokci oraz niealergiczne, nieinwazyjne grzybicze zapalenie zatok.  Zarodniki Penicillum występują w  powietrzu, w liczbie zależnej od wilgotności powietrza, opadów i lokalizacji. Częstość IgE-zależnego uczulenia na Penicillium spp. u osób z atopią dochodzi nawet do 7,3-22% (w populacji zdrowej nie przekracza 1,5%). Nasilenie objawów nie zależy od sezonu. Uczulenie na Penicillium jest częstsze u dorosłych niż u dzieci. Główną drogą narażenia na alergeny Penicillium jest droga wziewna, w mniejszym zakresie pokarmowa i kontakt ze skórą (w przypadku zapalenia warg). Alergia na Penicillium może objawiać się jako alergiczny nieżyt nosa, alergiczne zapalenie zatok, problemy z kontrolą astmy oraz jako ciężka astma z uczuleniem na grzyby, SAFS (ang. severe asthma with fungal sensitization). Może dochodzić do zaostrzenia atopowego zapalenie skóry. Uczulenie na Penicillium spp. wiąże się objawami krzyżowymi na Alternaria spp. i Aspergillus spp. Zależne od sIgE uczulenie na Penicillium spp. nie jest tożsame z uczuleniem na penicylinę β-laktamową, wtórny metabolit, syntetyzowany w określonych okolicznościach.
Cladosporium herbarum, m2. Gatunki rodzaju Cladosporium są pospolitymi grzybami pleśniowymi, unoszącymi się w powietrzu, żyjącymi na martwych liściach Występują przede wszystkim w środowisku zewnętrznym, lecz także w zamkniętym środowisku wewnętrznym. C. herbarum jest po Aspergillus fumigatus i Alternaria alternata jednym z najczęściej badanych gatunków grzybów powodujących alergię. Wywołuje objawy ze strony układu oddechowego, takie jak alergiczny nieżyt nosa (stanowi jego główną przyczynę) i astmę oraz zapalenie płuc z nadwrażliwości, a także atopowe zapalenie skóry. Uczulenie spowodowane jest przez  wdychanie wysuszonej grzybni obecnej w kurzu domowym lub zarodników. Zgłaszano reaktywność krzyżową w obrębie rodzaju Cladosporium oraz z innymi rodzajami grzybów, drożdży i bakterii .W populacji ogólnej, włączając to osoby z atopią, wskaźnik uczulenia na C. herbarum wynosi około 8%, podczas gdy u chorych na astmę odsetek uczulonych dochodzi do 20%.
Aspergillus fumigatus, m3, jest kosmopolitycznym grzybem pleśniowym: saprotrofem i patogenem oportunistycznym, rozpowszechnionym w środowisku. Główną drogą narażenia na zarodniki Aspergillus jest wdychanie. Jest czynnikiem sprawczym chorób alergicznych i zakaźnych m.in.: inwazyjnej aspergilozy, przewlekłej aspergiloza płuc oraz  alergicznej aspergilozy oskrzelowo-płucnej dotykająca chorych na astmę i mukowiscydozę. Wykazuje kliniczną reaktywność krzyżową z innymi gatunkami grzybów pleśniowych. Podwyższona liczba zarodników A. fumigatus występuje w porze letniej i jesiennej. IgE- zależne choroby alergiczne związane z A. fumigatus, m.in.  ABPA,  dotykają  pacjentów z astmą i mukowiscydozą, podczas gdy u  osób zdrowych mogą rozwinąć się zespoły nosowo-zatokowe.
Bielnik biały, Candida albicans (C. albicans), m5,  jest powszechnie występującym  w pomieszczeniach i w środowisku (w glebie i resztkach organicznych),  jednokomórkowym, termotolerancyjnym, drożdżakiem, komensalem ludzi. U zdrowych osób C. albicans występuje w małych ilościach na błonach śluzowych, np. w jamie ustnej, przewodzie pokarmowym, narządach płciowych i drogach oddechowych, tworząc element prawidłowej mikrobioty. Posiada jednak silne  działanie alergizujące i charakter patogenu oportunistycznego. Gatunki Candida wywołują alergię IgE-zależną (nadwrażliwość typu natychmiastowego), objawiającą się głównie astmą i atopowym zapaleniem skóry lub komórkową, nadwrażliwość typu opóźnionego (NTP). Przede wszystkim stanowi jednak patogen odpowiedzialny za grzybice oportunistyczne (kandydozy). Obserwowane na błonach śluzowych kolonie C. albicans są białe i gładkie, widoczne gołym okiem. U osób uczulonych C. albicans może wywołać lub zaostrzyć do nasilenia zagrażającego życiu astmę, powodować objawy skórne i atopowe zapalenie skóry (AZS). Stwierdzono reaktywność krzyżową cząsteczek alergennych C. albicans z pleśniami i drożdżami.
Alternaria alternata (przedtem A. tenuis), m6. A. alternata to kosmopolityczny, często uczulający  grzyb pleśniowy występujący w środowisku, niekiedy w pomieszczeniach zamkniętych (zawilgoconych budynkach) oraz  w pościeli i kurzu domowym. Klinicznie istotny wskaźnik uczulenia  wynosi w Polsce  3,5%. Szczyt wysypu zarodników następuje latem i wczesną jesienią. Na zakażenie oraz alergię na A. alternata narażone są osoby pracujące w gospodarstwach rolnych i tartakach.  Wdychanie zarodników A. alternata wiąże się z nadwrażliwością górnych i dolnych dróg oddechowych, głównie astmą i alergicznym grzybiczym zapaleniem nosa i zatok. Może również rozwinąć się alergiczna grzybica oskrzelowo-płucna i zapalenie płuc z nadwrażliwości.
Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów opisanych powyżej źródeł alergenów oznaczonych kodem literowo-cyfrowym.