Miedź, ilościowo

Ilościowy pomiar stężenia miedzi we krwi. W organizmie miedź jest  pierwiastkiem  śladowym. W surowicy 90% miedzi związane jest z białkiem nośnikowym, ceruloplazminą, wytwarzaną przez hepatocyty. Poza wątrobą miedź gromadzona jest w mięśniach i kościach. Metaloproteiny, będące połączeniem miedzi i białek są enzymami istotnymi w procesach oksydoredukcyjnych (oksydaza cytochromowa, dysmutaza nadtlenkowa, ferroksydaza). Miedź chroni błony komórkowe przed uszkodzeniem jako wymiatacz wolnych rodników. Uczestniczy w syntezie hemoglobiny i szeregu białek strukturalnych (np. kolagenu) i fizjologicznie aktywnych (np. prostaglandyny, ceruloplazmina). Wpływa na stosunek frakcji cholesterolu LDL i HDL. Niedobór miedzi tylko rzadko powodowany jest niedostateczną podażą w pożywieniu. Wiąże się raczej z: upośledzonym wchłanianiem w przewodzie pokarmowym,  spowodowanym przewlekłymi stanami zapalnymi i nieprawidłowym trawieniem; utratą miedzi z moczem (zespół nerczycowy); zwiększonym zapotrzebowaniem na miedź w leczeniu anemii megaloblastycznej; zespołem kwashiorkor, powodowanym niedoborem ilościowym i jakościowym aminokwasów, witamin i mikroelementów w diecie; nadmiarem cynku w diecie; środkami zobojętniającymi stosowanymi w przypadku nadkwasoty. Niedobór miedzi powoduje: niedokrwistość; granulocytopenię; osteoporozę; zniekształcenia kręgosłupa i wady tkanek zawierających kolagen; obniżenie odporności; stany zapalne śluzówek; niekorzystne zmiany proporcji frakcji cholesterolu we krwi, prowadzące do chorób układu sercowo-naczyniowego; zaburzenia funkcjonowania układu nerwowego. Wzrost poziomu miedzi występuje w stanach zapalnych, białaczkach szpikowych, anemii aplastycznej i megaloblastycznej. Istotne jest wiązanie poziomu miedzi z poziomem cynku i żelaza. Wskazaniami do badania stężenia miedzi w surowicy jest diagnostyka i leczenie choroby Wilsona, monitorowanie leczenia preparatami chelatującymi, choroba Menkesa, marskość wątroby, choroby rozrostowe układu krwiotwórczego.
 

Wzrost stężenia: zatrucie miedzią, przewlekłe choroby wątroby, ostre stany zapalne wątroby, białaczki szpikowe, anemii aplastyczna i megaloblastyczna.

Spadek stężenia: niedobór miedzi, przewlekłe stany zapalne jelit, nieprawidłowe trawienie; zespół nerczycowy, zespół  kwashiorkor,  nadmiar cynku w diecie, środki kwas żołądkowy, choroba Wilsona, choroba Menkesa.

Nie stosować probówek z żelem separującym.