Jod, ilościowo

Jod jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania tarczycy, stanowiąc składnik hormonów tarczycy. Niedobór jodu prowadzi do dysfunkcji tarczycy, wola i nieprawidłowego przebiegu ciąży, włącznie z niedorozwojem płodu. Bardzo wysokie spożycie jodu zwykle hamuje aktywność tarczycy i naraża płód na ryzyko niedoczynności tarczycy. Nadmierna podaż jodu prowadząca do dysfunkcji tarczycy może być efektem stosowanych leków, np. przeciwarytmicznego amidaronu, składającego się w jednej trzeciej z jodu. Stężenie jodu w organizmie zależy od podaży w pokarmie i w wodzie, od szybkości wchłaniania w jelicie i szybkości wchłaniania przez tarczycę. Nie wchłonięty przez tarczycę jod filtrowany jest w nerkach i wydalany z moczem. Wydalanie jodu z moczem stosowane jest do oceny podaży jodu w indywidualnych przypadkach, gdyż ok. 90% spożytego jodu wydalane jest przez nerki. Niekiedy do oceny statusu jodu w organizmie wykonywany jest pomiar jodu w surowicy krwi, historycznie stosowany do oceny jodu związanego z białkiem (PBI, ang. Protein-bound iodine), w którym oceniano czynność tarczycy poprzez pomiar stężenia jodu związanego z białkami krążącymi w krwiobiegu.  Test wykonywany jest metodą ICP-MS (ang. Inductively Coupled Plasma Mass Spectrometry) –  spektrometrii mas ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej.