IgE sp. T4 - leszczyna

Ilościowe oznaczenie w surowicy krwi, z wykorzystaniem ekstraktu pyłku leszczyny, przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do alergenów pyłku olchy, przydatne w diagnostyce i różnicowaniu alergii. W naszym regionie Europy, a w Polsce szczególnie, pyłek leszczyny (Corylus avellana) z rodziny  Betulaceae, obok pyłku brzozy i olchy należy do głównych przyczyn uczulenia na pyłki drzew i jest uważany za jeden z najważniejszych czynników wyzwalających objawy alergii oddechowych w ogóle. Leszczyna pyli bardzo wcześnie, dzisiaj praktycznie nawet od Nowego Roku. Narażenie na pyłek leszczyny może powodować u osób uczulonych: alergiczny nieżyt nosa, alergiczne zapalenie spojówek, astmę (niekiedy ciężką) i atopowe zapalenie skóry. U uczulonych na pyłki leszczyny objawy atopowego zapalenia skóry są jednakże powodowane głównie przez bezpośredni kontakt pyłku ze skórą, a nie przez wdychanie. Alergenami molekularnymi pyłku leszczyny są alergeny główne: Cor a 1 (białko z rodziny Bet v 1 –  PR-10, uczulający w 96,7%  przypadków alergii na pyłek leszczyny)  i Cor a 10 (ponad 70% przypadków alergii).  Alergenem małym jest  Cor a 6.  Cor a 1 jest  nie tylko alergenem wziewnym obecnym w pyłku, lecz również pokarmowym orzechów laskowych. Pyłek leszczyny wykazuje wysoki stopień reaktywności krzyżowej z gatunkami rodziny Betulaceae (olcha, brzoza i grab); rodziny Oleaceae (jesion, oliwka, bez lilak i ligustr) oraz szafranem (dzięki panalergenowi – profilinie). Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów pyłku leszczyny t4 (T4).