IgE sp. I73 - Chironomus plumosus (Ochotka piórkowa)

Ilościowe oznaczenie in vitro w surowicy krwi przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do alergenów ochotki (larwy Ochotkowatych), przydatne w diagnostyce uczulenia i alergii. Gatunki rodziny Ochotkowatych (np.: Chironomus plumosus, Ch. thummi), są muszkami nie gryzącymi i niekąsającymi, występującymi na wszystkich kontynentach. Wielkie roje godowe samców tworzą chmurki kilka metrów nad terenami podmokłymi. Ich larwy – ochotki, czerwone dzięki barwnikowi jamy ciała  erytrokurorynie (pochodnej hemoglobiny), o długości do kilku centymetrów, stanowią pokarm w akwarystyce: żywe lub jako liofilizat oraz jako przynęta w wędkarstwie. Erytrokuroryna jest głównym alergenem larw (scharakteryzowano 9 alergenów molekularnych Chironomus spp), która zachowuje alergenność u owadów, które przeszły metamorfozę . Alergię powoduje kontakt z larwami, wdychanie liofilizatu larw i wdychanie cząstek martwych, dorosłych owadów. Narażone są głównie osoby zajmujące się akwarystyką, naukowcy oraz pracownicy zajmujący się karmą dla ryb.  Kontakt z alergenami ochotek powoduje: nieżyt nosa i zapalenie spojówek (częste m.in. w Wenecji); zaostrzenie astmy, zwłaszcza w regionach, w których występują roztocza kurzu domowego; pokrzywkę, a także uogólnione reakcje alergiczne – alergiczną reakcję systemową (ARS) –  anafilaksję o różnym nasileniu. Obserwuje się kliniczną reaktywność krzyżową sIgE dla alergenów ochotki z  roztoczami kurzu domowego, jadem komara i alergenami karalucha, ciem, krewetki, nicieni rodzaju Anisakis. Powoduje ona, że osoba nie mająca uprzednio kontaktu z ochotkami może reagować odczynem alergicznym już po pierwszym kontakcie. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Test pozwala wykryć niskie stężenia przeciwciał, co umożliwia wykrycie bezobjawowego uczulenia i wdrożenia leczenia mającego na celu zatrzymanie  tzw. „marsz alergii”. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów ochotki i73 (I73).