IgE sp. F84 - kiwi

Ilościowe oznaczenie in vitro w surowicy krwi przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do alergenów kiwi, stosowane w diagnostyce alergii na kiwi. Owoc kiwi powoduje reakcje alergiczne choć poszczególne odmiany różnią się alergennością i mogą być wybiórczo tolerowane. Alergenność kiwi zależy również od stopnia dojrzałości owocu, a także od regionu geograficznego. W regionie śródziemnomorskim, pozbawionym brzóz, objawy alergii są poważniejsze (uczulenie pierwotne), podczas gdy w Europie Środkowej, regionie bogatym w brzozy, dominuje zespół alergii jamy ustnej w efekcie zespołu brzoza-kiwi (alergen Act d 8 kiwi jest homologiem Bet v 1 brzozy z rodziny PR-10). Kiwi posiada 13 istotnych komponent alergenowych, z których Act d 1 indukuje specyficzną IgE u wszystkich uczulonych, podczas gdy IgE specyficzne dla innych są stwierdzane w różnych odsetkach uczulonych. Alergeny kiwi ulegające degradacji enzymatycznej w trakcie trawienia powodują reakcje słabsze, głównie miejscowe, w okolicach ust, w jamie ustnej, języku i gardle (zespół alergii jamy ustnej,  OAS,  ang. oral allergy syndrome). Alergeny odporne na trawienie (w tym Act d 1) powodują reakcje uogólnione: skórne (pokrzywka), pokarmowe, objawy z układu oddechowego. Niekiedy dochodzi do reakcji zagrażających życiu. Termostabilność  części  alergenów wpływa na zachowanie częściowego potencjału uczulającego mimo gotowania. IgE specyficzna dla kiwi daje reakcje krzyżowe z alerganami lateksu, awokado, banana, ryżu i orzecha laskowego. Uczulenie na kiwi jest wysokie również wśród uczulonych na pyłki traw (tymotka), ryżu i bylicy. Osoby uczulone  na owoce kiwi powinny unikać spożycia soku z kiwi, dżemu i galaretek; wina i octu; owoców w postaci suszonych plasterków czy dodatku do jogurtu. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów kiwi  F84 (f84).