IgE sp. F245 - jajko całe

Ilościowe oznaczenie we krwi, z wykorzystaniem ekstraktu jajka, f245, przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do  alergenów jaja, przydatne w diagnostyce alergii na jajo kurze, określaniu przebiegu i rokowania. Zarówno białko jak i żółtko jaja są bogate w białka o właściwościach alergenowych, lecz alergeny białka jaja (23 różne alergeny białkowe) mają silniejsze działanie alergizujące. Częstość uczulenie na jaja jest wyższa niż objawowej alergii i wynosi do 6% w zależności od wieku. Częstość alergii osiąga  0,5–2,5% u małych dzieci i tylko poniżej 0,25% u dorosłych.  U większości uczulonych dzieci rozwija się tolerancja. Poziom IgE specyficznej dla alergenów jaja rośnie wraz z czasem utrzymywania się objawowego uczulenia, natomiast czas potrzebny na uzyskanie tolerancji jest tym dłuższy, im poziom sIgE jest wyższy.  Objawy kliniczne alergii na jaja obejmują reakcje od łagodne do ciężkich: reakcje skórne (rumień, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy); objawy żołądkowo-jelitowe (wymioty, ból brzucha); choroby układu oddechowego (nieżyt nosa, zapalenie spojówek, kaszel, skurcz oskrzeli, trudności w oddychaniu) oraz  anafilaksję. Określenie poziomu stężenia IgE specyficznej dla alergenów jaja kurzego jest istotne w diagnostyce alergii oraz określeniu przebiegu i rokowaniu. Alergia lub uczulenie na alergeny  jaja zwiększa ryzyko wystąpienia uczulenia na alergeny wziewne (pyłki traw, roztocza kurzu domowego, koty i psy). Do najważniejszych alergenów (alergenów molekularnych) białka jaja należą owomukoid (Gal d 1); albumina jaja kurzego, owoalbumina (Gal d 2); owotransferyna (Gal d 3) i lizozym C (Gal d 4). Żółtka:  alfa-liwetyna, albumina surowicy (Gal d 5) i YGP42 (Gal d 6). Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów jaja F245 (f245).