Glukoza w moczu

Ilościowe oznaczenie glukozy w moczu wykonywane w ramach ogólnego badania moczu. Specjalnymi wskazaniami jest diagnostyka cukrzycy i nieprawidłowości funkcjonowania nerek. Za fizjologiczne przyjmuje się stężenie niewykrywalne lub niskie. Glukoza staje się wykrywalna w moczu  (cukromocz, glikosuria) w przypadku gdy stężenie glukozy w krwi przekracza zdolność nerek do resorpcji przefiltrowanej glukozy. Na ogół sytuacja taka następuje, gdy stężenie glukozy we krwi wynosi 10-11 mmol/l. Wraz z wiekiem i nasilającym się uszkodzeniem nerek oraz u niektórych chorych na cukrzycę, próg cukrowy nerek podnosi się i cukromocz nie jest obserwowany przy stężeniu glukozy we krwi dochodzącym do 12-15 mmol/l. Ze względu na mechanizmy prowadzące do cukromoczu rozróżnia się łagodny cukromocz: typu A:  spowodowany obniżeniem progu nerkowego i obniżeniem maksymalnej resorpcji glukozy; typu B- spowodowany obniżonym progiem nerkowym przy prawidłowej resorpcji glukozy; typu C – spowodowany całkowitym brakiem resorpcji glukozy, a także cukromocz w przebiegu cukrzycy; cukromocz w cukrzycy ciężarnych (dotyczący 5-10% wczesnych ciąży i większego odsetka późnych) oraz cukromocz spowodowany martwicą kanalików proksymalnych nerki w zespole Fanconiego (wrodzonym i nabytym). Przejściowy wzrost poziomu glukozy w moczu może wiązać się z chwilowym przekroczeniem progu cukrowego, spowodowanym szybkim opróżnieniem żołądka i gwałtowną absorbcją glukozy. Zwiększone wydalanie glukozy z moczem może być spowodowane przez niektóre leki i estrogeny, a także wiązać się z rzadkimi chorobami dziedzicznymi związanymi z metabolizmem węglowodanów: galaktozemią czy dziedziczną nietolerancja fruktozy powodującą fruktozurię, niewykrywalną przy zastosowaniu pasków przeznaczonych wyłącznie dla glukozy.