Eozynofilia bezwzględna

Badanie przydatne w diagnostyce chorób pasożytniczych i alergicznych oraz stanów zapalnych dróg oddechowych. Eozynofile inaczej granulocyty kwasochłonne, należą do białych krwinek, których cytoplazmatyczne ziarnistości barwią się na czerwone eozyną. Jako krwinki układu odpornościowego uczestniczą  zwłaszcza w reakcjach alergicznych oraz w mechanizmach zwalczania chorób pasożytniczych, a także chorób zakaźnych bakteryjnych i wirusowych. Eozynofile powstają w szpiku kostnym, przez układ  krążenia docierają do tkanek, w których się osadzają. Liczba eozynofili w tkankach jest 100 razy większa niż we krwi obwodowej. Posiadają możliwość fagocytozy, a w ich działaniu istotny jest receptor dla cytokiny – interleukiny 5 (IL-5), którego ekspresja wzrasta w stanach chorobowych. Podstawową funkcją eozynofili jest usuwanie białek alergenów i neutralizacja antygenów komórkowych w trakcie infestacji pasożytniczych. Są obecne przede wszystkim w tkankach posiadających  kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu (błony śluzowe dróg oddechowych, skóra itd.). Nieprawidłowa interakcja eozynofili  z mastocytami prowadzi do reakcji alergicznych. Prawidłowa liczba eozynofili w krwi obwodowej wynosi 35-350 w 1 mm3, co odpowiada  1-5% liczby leukocytów, przy czym ich liczba wykazuje zmienność dobową i zależy od szeregu czynników fizjologicznych (stres, wysiłek, cykl miesiączkowy). Zwiększona liczba eozynofili we krwi nazywa się eozynofilią i jest wyrażana w ilości eozynfili w 1 mm3. Za łagodną uznaje się eozynofilę wynoszącą  600-1500 w 1 mm³, umiarkowaną 1500-5000 w 1 mm³,  ciężką  ponad  5000 w1 mm³. W rozmazie,  za eozynofilię przyjmuje się zwiększenie liczby eozynofilów powyżej 4% wszystkich leukocytów. Do eozynofilii prowadzą: choroby alergiczne (astma oskrzelowa, katar sienny, atopowe zapalenie skóry), infestacje pasożytnicze, choroby autoimmunizacyjne, choroby nowotworowe,  idiopatyczny zespół eozynofilowy.